ANNE-BABA İLGİSİ ABARTILIYOR

Orijinal metin için tıklayınız 

Çeviren: Aylin Uçmaz                                                

Çoğu insan, çocukların akademik yaşamında ailelerin yararlı olup olmadığı sorusuna 'tabi ki oluyor' diye cevap veriyor.Fakat araştırmalarımızdan alınan kanıtlar bunu söylemiyor. Aslında çocuğun sınıfının gözlemlenmesi, çocuğun davranışlarıyla ilgili olarak okulla bağlantı kurmak, çocuğun lise seçiminde yardımcı olmak veya çocuğa ödevlerinde yardımcı olmak gibi davranışlar öğrencinin başarısını geliştirmiyor.Hatta bazı durumlarda engel oluyor.

Birkaç yıldır çocukların akademik yaşamlarında ailelerin aldığı sorumluluğun  test sonuçlarını ve notlarını geliştirip geliştirmediği hakkında yoğun bir çalışma yürütüyoruz. Bu soru hakkında çalışıyoruz çünkü akademik çalışmalar ailelerin çocukların okul yaşantısında etkisiz olduğunu göstermesine rağmen siyasetçiler ailelerin pozitif bir etkisi olduğu konusunda ikna olmuş görünüyorlar.

Araştırmaya rağmen ailelerin katılımlarının artması başkan George W. Bush'un 'Tek Bir Çocuk Bile Arkada Bırakma' ve başkan Obama'nın 'Zirveye Oyna' politikalarının odak noktalarından biri oldu. Sosyoekonomik ve ırksal başarı boşluklarının çaresi olarak iki program da ailelerin katılımını destekliyor.

30 yıl süren (1980'lerden 2000'lere) Amerikan ailelerinin boylamsal çalışmalarını analiz ettik, ırk ve etnik köken nüfusunun bilgilerini, sosyoekonomik durumlarını, başlangıç, orta ve lise seviyesindeki çocukların akademik sonuçlarını ve yanı sıra 63 farklı formda ailelerin katılım seviyeleri hakkında bilgiler elde ettik.

Ne bulduk? Ailelerin ilgilerinin sıklığında siyahiler ve İspanyolların yanı sıra bazı Asyalıları (Kamboçyalı, Vietnamlı ve Pasifik adalı gibi) içeren bir grup anne-baba beyaz anne-baba ve diğer Asyalılardan (Çinliler, Koreliler ve Hindistanlılar gibi) oluşan ikinci grupla benzerlikler gösterdi. İki gruptaki çocukların performanslarının ortalamaya göre daha kötü olmasının yaygın sebebi ailelerin eğitime aynı derecede önem vermemesiydi. Fakat bizim araştırmalarımız bu ailelerin ikinci gruptaki aileler kadar çocuklarına okulda yardım etmeye çalıştıklarını gösteriyor.

Aileler çocuklarıyla ilgilendiklerinde çocukların okulda daha iyi olduğu fikrine rağmen burada işler yolunda gitmedi. Ailelerin her konuda düzenli olarak ilgilendiği çocukların ortalama başarısını ilgilenmeyenlerle karşılaştırdıktan sonra çocuk-aile ilgi şekillerinden çoğunun  ırk veya etnik geçmiş veya sosyoekonomik durumlarını ayırt etmeksizin çocuğun test sonuçlarına ve derecelerine yarar sağlamadığını bulduk.

Aslında ailelerin ilgisinin çok olduğunda yüksek notlar alan çocuklardan çok, ailelerin ilgisinin az olduğunda yüksek not alan çocukların olduğu örnekler daha fazla var. Düşünülenin aksine ilgi önemli görülmesine rağmen çocukların başarılarını pozitiften çok negatif etkiliyor.

İlginin çocuklara akademik olarak yarar sağlaması, incelenmiş akademik sonuç, çocuğun seviyesi, ailenin etnik ve ırksal geçmişine ve sosyekonomik durumu gibi aile davranışlarına bağlıdır. Örneğin düzenli olarak çocukla okul hakkında tartışma, İspanyol çocuklarının okuma ve matematik testi sonuçlarını pozitif, siyahi çocukların okuma sonuçlarını negatif, beyaz çocukların hem okuma hem matematik sonuçlarını negatif şekilde etkilediği görülüyor.(Sadece başlangıç seviyesinde)

Beyaz ve İspanyol çocuklarda düzenli okuma başlangıç seviyesindeyken okuma başarısına yarar sağlıyor fakat bu siyahi çocuklar için daha düşük okuma başarısıyla ilişkilendirilmiş. Politika üretenler, aile ilgisini ‘tek beden ölçüsü herkese uyar’ kanısıyla desteklememeli.

Peki ailelerin çocukları evde öğrenme aktiviteleri yaparken onlarla birlikte çalışmaları ne olacak? Düzenli bir şekilde ev ödevlerine yardım edilmesinin çocukların akademik performansına pozitif etkisinin olup olmadığını araştırdığımızda ne bulacağımızdan endişeliydik. Ailelerin sosyal sınıfı, ırk veya etnik geçmişi veya çocuğun seviyesi önemsenmeden yapılan araştırmada ev ödevleri, test sonuçlarına veya seviyelerinin gelişmesine yardımcı olmaz. Çoğu aile çocuklarına ev ödevlerinde yardım etmekte etkisiz görünüyorlar. Bizi daha çok şaşırtansa aileler ev ödevlerine düzenli bir şekilde yardım ettiklerinde çocuklar genelde daha kötü performans sergiliyorlar. İlginç bir istisna: Çinlilerin, Korelilerin ve Hindistanlı çocukların da içinde bulunduğu Asyalılar grubunda ev ödevlerine yardım edilmesinden yarar sağladığı görüldü fakat bu yarar ergenlik boyunca aldığı notlarla sınırlıydı ve test sonuçlarını etkilemedi.

Buluşlarımızda, aile katılımının ırk ve etnik başarı boşluğu olan ve eğitimin zorunlu ve göze çarpan konusu olduğunu gösteren fikir kanıtlarla desteklenmiyor. Çünkü analizlerimiz aile davranışlarının akademik performansa yarar sağlamadığını gösteriyor. Aile ilgisinin çocukların akademik yaşantısına pozitif etkileri olduğunu gösteren şeyler olsa da çok fazla ilginin daha düşük akademik performansla ilgili olduğuna dair bir çok örnek bulduk.

Sonuç olarak, kısaca nelerin işe yaradığının listesi: çocuğunuzun koleje gitmesini ummak, okulda uğraştığı aktiviteleri tartışmak (yukarıda bahsettiğimiz komplikasyonlara rağmen) ve çocuğunuz için belirli bir öğretmen talep etmek.

Bulduğumuz şeyler öğrencilerin akademik başarısı için ailelerin önemli olmadığını mı savunuyor? Cevabımız hayır. Çocukların okulda iyi performansları olması için ailelerin sadece geleneksel tarzda değil toplumumuzun gelişmesinde de ne kadar kritik olduğuna inanıyoruz. En gerekli olan şey ailelere okullulaşmanın önemi mesajınının çocuklarının hayatlarında erkenden gönderilmesi ve bunun zamanla pekiştirilmesidir. Fakat bu mesaj, öğretmen-veli buluşmaları veya öğretmenlerle birlikte kontrol gibi geleneksel yollarla olmak zorunda değil.

Federal hükümet aile ilgisini artıran programların uygulanmasını zorunlu hale getirdiğinde okullar, aileleri gönüllü çalışmalarda daha çok vakit harcamaları, okul organizasyonlarına katılmaları, çocuklarına ev ödevlerinde yardım etmeleri ve daha fazlasını öneriyor. Bu ülkede ailelerin çocuklarının akademik başarısında önemli oldukları konusunda güçlü bir duyarlılık var fakat bu duyarlılığın bitmesine ve kanıtların bize söylediklerine inanmaya ihtiyacımız var.

Geleneksel görüş, aile ilgisinin zararı olmadığı için neden ailelerin okulda yer alması için mümkün olan bir çok yol önermediğimizi söylüyor. Bu geleneksel görüş zarar vermiştir. Okul, ailelere daha fazla katılım göstermeleri konusunda örtülü mesaj vermeyi bırakıp, okullulaşmanın önemi hakkında daha özel ve yaratıcı iletişim kurma yolları bularak  yardım etmeli. Gelecekteki araştırmalar aile ilgisinin nasıl daha etkili olabileceğini araştırmalı fakat bundan sonra daha az ilgili olan veya nasıl ilgili olabileceği konusunda emin olmayan aileler etiketlenmemeliler.

Aileler ne yapacak? Ortamı kurmalı ve oradan ayrılmalılar.

'Kırık Pusula: Aile İlgisiyle Çocukların Eğitimi'nın yazarları Sosyoloji profesörü ve Duke'te Afrikan ve Afrikan-Amerikan çalışmaları yapan Angel L. Harris, Texas Üniversitesi sosyoloji Profesör Asistanı Keith Robinson

                                                                                                  

HER GÜN YAZMANIN GÜCÜ

Orijinal metin için tıklayınız 

Çeviri: Adile Aksoy

            

Hayallerim vardı. Hedeflerim vardı. Hepsini yapabileceğimi düşünüyordum ama yine bu sebep beni sürekli alıkoyuyordu. Büyük bir hedef sonra bir büyük hedef daha… Yine bir amaç sonra bir amaç daha… Başarılı olamadım.

            Eminim ki, yol boyunca bir sürü başarılar gizliydi. Her başarısızlığım çok şey kattı bana. Benim problemim, yaratıcı aşamaların zor bölümleri üzerinde çalışmaktı -ki bunlarda beni ileriye taşıyabilecek olan ne adrenalin ne de beklenti vardı- Gerçekte hiçbir zaman başladığım işi bitirmede iyi olamadım.

            Daha sonra Nathan Barry’nin ‘Günde 1000 kelime’ isimli yazısını okudum. Harika bir bloğu var. İki kitap yayınlamış ve gerçekten de beğenileri toplamış biri. Benimkilere benzer amaçları kendisi başarmış. Ben de onu başarıya götüren şeyler üzerinde yoğunlaştım. Büyük Tony Robbins bu konuyu farklı bir açıdan ele almış: “İşin özü; eğer biz kendi hayatlarımızı yönetmek istiyorsak, süreklilik gösteren eylemlerimizi kontrol altına almalıyız. Bir anlık yaptığımız bir şey değil, sürekli yaptığımız şeyler hayatlarımızı şekillendirir.”

            Bu söz bende büyük bir etki oluşturmuştu. Böylece oturdum ve profesyonel anlamdaki hedeflerimden bazılarına baktım.

            -İyi bir blog oluştur.

            -Bir kitap yaz ve yayınla

            -Eğitiminde ciddi değişimler yap

            Birçok hem kişisel hedeflerim hem de hayata dair hedeflerim var ama profesyonelce yapabileceğim değişimler üzerinde durmak istedim. Bu yüzden Nathan Barry’nin yazısı beni çok iyi teşvik etti. Eğer bir blog oluşturmak istersem ya da kitap yazıp-basmak, eğitimimde değişiklik yapmak istersem gibi… Daha sonra kendime bir sistem oluşturdum fikir eksikliği yaşadığım zamanlarda beni sonuca götürsün diye.

            HEDEFLER İÇİN SİSTEM OLUŞTURMAK

            Geçenlerde Edu-All stars podcast ile bir görüşme yapmıştım. Çok güzel bir fikir alışverişi oldu. Ama Chris Kessler gösteriyle ilgili ilginç bir soru sordu o da şuydu; Seni başarıya ulaştıran aşamaların neler peki? diye. Orada paylaştığım yanıt, aslında gerçek bir açıklamaydı. Çünkü bir sistem oluşturana kadar başarıya nasıl ulaşamadığımı anlatmak istemiştim.

            Hemen hemen 500 gün önce düzenli olarak yazmaya başlamıştım. Kendimi yazmaya adadım ve oluşturduğum sistemim sayesinde nasıl yapabildiğimi gördüm. Başta, günde 100 kelimelik bir yazıyı hedefledim sorasında kendiliğinden 250 kelime oluverdi. Sistemim bana daimi bir gelişim kazandırdı. Çünkü hedefimi sonuçlandırmaya odaklanamıyordum. (Kitap yazmak ya da blog oluşturmak gibi) Yazmak sadece bir eylem olmadı artık. Geçen Mart ayında bu bloğu kurdum ve haberler yayımladım. Aşağıdaki grafikte geçen yıl bloğun ne kadar büyüme gösterdiğini görebilirsiniz:

            Geçtiğimiz yaz günde 1000 kelime yazmaya başladım. Bazı zamanlar zor oldu tabi. Günde 500 kelime yazdığım zamanlar sonraki gün için de başka şeyler uydurmak zorunda kalıyordum bazen. Burada ya da orada, bir gün kaçırdığım zaman, başka bir hafta bunu yakalamak zorunda kalıyorum.

            Aşağıda her birinde 1000 kelime yazdığım birkaç çalışmamı göreceksiniz, bunlar;

-Blog haberleri

-Misafir haberleri

-Website kopyası

-Kitap planı/önerisi

-Sınıf içi değişiklik ve sorgulama metni

-Öğretim ötesi ve e-test kitabı

-Özel ders kitabı ve öğretmen el rehberi

-Müfredat yazısı

-Ünite ve ders planı

-Ödenek yazıları

-İnternet postaları(Çoğu!)

-Haftalık haber mektupları

-En iyi eğitim ve eğitimin geleceği (sanal dergide)

-%20 Time Mooc (geçen yaz)

-Özel ders

-Danışman işleri

-Video yazıları

Rastgele düşünceler

            Ekimden beri bloğum için bir sistem oluşturmaya odaklandım. Her bir haftada, iki blog kadar haber yayınladım kendi bloğumda. Ve iki misafir bloğu yayınladım her bir haftada. Bloğumu tek etkileşim kaynağı görmek yerine(bazı zamanlar da olsa) diğer öğretmenlere, yazarlara, olabildiğince faydalı ve yardımcı haberler yayınlamak için uğraştım. Ve gerçekten elimden geldiğince öğretmek için kullanacağım bu bloğu.

                        ALIŞKANLIKLARIN GÜCÜ

            Alışkanlıklar ve sistem, konuşmamız gereken ama neredeyse hiç konuşmadığımız iki konudur. Eğer öğrencilerin sorumluluk hislerini ve başarılarını geliştirmek istiyorsak, yapmamız gereken şey sistematik değişimler üzerinde çalışmaktır. Yukarıdaki sözdeki gibi “Daimi eylemlerinizi kontrol altına alın” yani öğrencileriniz sınıfa girdiklerinde neler yapabilirler? Elinizdeki şey öğrenciler üzerinde nasıl işe yarar? Güzel alışkanlıklar inşa ettik mi onlarda? Sorularına cevaplar üretilmeli.

            Her gün yazmak gerekli bir alışkanlık değil. Alışkanlık; sabahın 5.30’unda bilgisayarın başında, elinde bir bardak kahveyle yazı başında olmaktır. Alışkanlıkların tetikleri; özel zamanları vardır ve tekrarlılık gösterir. James Clear bize ‘alışkanlıklara bağlı kalabilmenin 3 kuralını’ verir ve bence bu kurallar aynen geçerlilik gösterir. İşte kurallar;

1)     Bir alışkanlık örneğiyle başlamalısın ki bu alışkanlık sana inanılmaz derecede kolay gelmeli. Çok kolay gelmeli. Çok basit olmalı ki hayır diyemeyesiniz ve yine basit olmalı ki başlangıçta sana zor gelmesin.

2)     Bu alışkanlığını her gün arttırmalısın ama azar azar olmalı.

3)     Alışkanlığın otursa bile bütün tekrarlar kolaylıkla kalmalı. Bütününde; gerektiğinde parçalara bölünebilmeli.

Bir öğretmen ya da lider olarak bu kuralları nasıl uygulayabiliriz? Bir yazar olarak ben bu 3 kuralı kendi sistemimi geliştirmede kullandım. Böylece yazılarımın kötü olduğu günler olsa bile(ki çok oluyor) yazmaya ve çalışmaya devam edebiliyorum.

            Kendine hedeflerinin ne olduğunu sorduğunda, bu hedeflere ulaşabilmen için nasıl bir yol, yöntem izlersin? Uzun bir süre ben yapamamıştım ama düşündüğümde mucize bir şekilde gerçekleştirdim çok çalışarak. Amaçlarının olması yeterli değil. Herkesin hedefleri vardır. Senin kendin için oluşturduğun yöntem ve alışkanlıklarda gizli mucize şeyler.

            Benim için asıl heyecan verici şey; insanlara kendi yöntemlerini oluşturmada yardım edebildiğimi görebilmek. Geçen yıldan beri çalıştım. Gerek öğretmenler, öğrenciler, liderlere gerekse diğer yazarlarla… Çalışmada düzenli olmanın gücünü gördüm! 2 hafta içinde ilk danışman programımı açtım ve 5 kişiye bitirmiş olduğum kitap üzerinden, ürünlerden ya da öğrencilerin kurs katılımları üzerinden yardım edebildim. Bireysellik temalı yardımları bir süredir yapıyorum ve gerçekten çok eğleniyorum. Eğer siz de ilgilenirseniz ve daha fazlasını öğrenirseniz siteme beklerim.

            Evet, bir 1000 kelimelik yazının daha sonuna gelmiş bulunuyoruz. Siz, amaçlarınıza ulaşmak için hangi alışkanlıklar ya da yöntemleri uyguladınız? Lütfen paylaşın, böylece hepimiz öğrenelim.

ARAŞTIRMA KÜLTÜRÜNÜ YEŞERTMEK

Orjinal metin için tıklayınız

Çeviri: Cihat Tanış

      Yüksek nitelikli çizgi romanları oluşturmak için edebi unsurları ve çalışmaları  yerel uzmanlarla nasıl tatbik edebiliriz? Yenilenme döngüleri sanat eserlerimizi nasıl geliştirir? Yerel belediye seçimlerinde seçmen katılım oranını nasıl etkileyebiliriz? Öğrencilerimizin sayısal mantığını nasıl derinleştiririz?

         Şu an Calgary Fen  Okulu’nun soruna ve araştırmaya dayalı öğretme öğrenme odaklı istikrarlı 13. yıl dönümü. Eski öğrenci merkezli öğrenme tüm konu alanlarının içine sokulmuş biçimdedir ve öğrenmenin çoğu okul dışı eğitim ve teknolojinin yaratıcı ve güçlü kullanımıyla desteklenir.

         Ayrıca araştırma profesyonel gelişim için okulun tutumunu da telkin eder. Öğretmenler seminerlere katılmak yerine , ders etütlerine katılır eylem araştırması yürütürler ve araştırmaya dayalı projeler tasarlamak için değişik eğitim destekli heyetlerle zaman geçirirler. Okul için ortak sosyal olay ve profesyonel gelişim yöneticisi Neil Stephenson’a göre ,Profesyonel gelişim öğretmen destekli , öğrenci merkezli,işbirlikçi ve eleştiri analizi üzerine baskın olma eğilimindedir.

        

         Stephenson ‘Calgary Fen Okulu’ isminin biraz yanıltıcı olabileceğini ifade eder. Ayrıca’ sadece  fen bilimine daha fazla odaklanıyoruz  yaptığımız her şeyi bir bilim insanının mizacına gömmeye çalışıyoruz buna kıyasla. Toplumumuzdaki herkesin araştırma yapmasını eleştirel düşünmesini ve ortak bilgi inşa etmesini istiyoruz.’ şeklinde konuşuyor Stephenson. Bu sadece sınıfta olmayan araştırma kültürünün inşası için bir amacın tüm parçalarıdır. Bu durum öğretim heyetine ,okul liderliğine ve daha büyük eğitimsel topluluğa kadar uzar gider.

         Calgary Fen Okulu araştırmaya dayalı öğrenmeyi nasıl tanımlar? Stephenson çevrim içi yayını ‘Araştırmaya Dayalı Öğrenmeye Giriş ‘ te  okulun eğitici yaklaşımının taslağını çizer. Calgary Fen Okulu’nun öyküsü iyi bir anımsatıcıya ,araştırmanın iyi sorular sorarak bitmeyeceğini, sonuçları paylaşmayı içerdiğini de önerir.

          

Sosyal Olaya Değer Katış

          Kanada’ya ait özel bir okul olarak Calgary Fen Okulunun çifte hedefi vardır . “Bizim hedefimiz uygulamamızı ileriye taşımak ve öğrenci ihtiyaçlarını karşılamakta yaratıcı olmaktır ama aynı zamanda da eğitim sistemine değerlerle geriye dönüt vermektir.”  şeklinde açıklar Stephenson. Bu şu anlama gelir bu okulun hikayesini daha fazla insana anlatmanın yolunu bularak diğerleri de öğrenilen derslerden faydalanabilir.

         Sosyal olayın bir yolu okul web günlüğüdür. Bu internet günlüğü öğretmenlere projelerini yansıtıp görüşlerini paylaştıkları bir ortam sunar. Stephenson bu web günlüğünü 2 yıl önce başlattığında kendisinin “Connect” in ilk müellifi olduğunu kabul etti. Ama son aylarda gitgide daha fazla öğretmen proje örneklerini paylaşıp dönüt almaya başladı. O bunun bir hız ve güç kazanımı olduğunu söyler. Son paylaşım öğrencilere Edmodo( Eğitsel sosyal ağ uygulaması) kullanımının yararlarını tartıştı ve dijital şiir derlemesinin paylaşımına destek veren 9. sınıf öğrencilerine geri dönüt verdi ve ayrıca Rönesans hakkındaki soruları açıklamak için öğrencilere yardım eden dijital bir araştırma kaynağının gelişimini tanımladı.

         Bu internet günlüğü  manen bir kurumsal bellek ve proje arşivi sağlar. Yine bu web günlüğü Calgary Fen Okulu dışından olan öğretmenlere araştırmaya dayalı proje fikirlerinin ödünç alındığı ve uyarlandığı bir kütüphane  sunar. Okul hem ülkedeki hem de daha uzaktaki öğretmenlerin bu web günlüğünü kullanarak araştırmaya dayalı ve teknoloji destekli öğrenme öğretme için yeni fikirler ve esin kaynağı bulacağını umut ediyor.7

         Bir diğer sosyal olay ise Calgary Fen Okulunun diğer okulları işbirliğine davetidir. Stephenson “ Eğer  öğretmenler görürse bizim sitemizdeki bir projeyi katılmak isteyeceklerdir, onlarla Skype üzerinden bağlantı kurabiliz. Öğretmenlerimiz işbirliği olayına hoşgörüyle bakarlar. Bu büyük bir profesyonel ilerlemedir.” der.  Okul sık sık  öğretim fikirlerini paylaşmak ve ortak projeler tasarlamak için şehir dışından öğretmenlerin toplandığı internet günlerine ev sahipliği yapar.

         Bir başka olay ise, Calgary Fen Okulu’nun mayıs 2012’de milli eğitim konferansı ConnectEd Canada’ ya ev sahipliği yapacağıdır. Philadelphia Bilim ve Liderlik Akademisi tarafından ev sahipliği yapılan Educon örneğindeki gibi, ConnectEd Canada sunumlardan çok konuşmalar üzerine yoğunlaşacak. Ve konferans okul kampüsünde düzenlenceği için öğrencilerin tartışma konularını zenginleştirecek büyük bir fırsat oluşmuştur.

Amerika Tezatlığı

         Calgary Fen Okulu’nda sosyal manada neler olduğunu duyduktan sonra ,merak etmişimdir eğer Amerikan özel (charter) okulları kamu sistemine değer sağlamak için benzer bir yapıya sahip olsalardı ne olurdu? Son dönemlerde açıklanan raporlar 2 milyondan daha fazla Amerikan öğrencisinin özel okullara devam ettiğini ortaya koyar. Araştırma kelimesinin ifade edilişinde , merak etmişimdir: Kaç tane özel okul  esaslı eğitim topluluklarını zenginleştirmek için görüşlerini paylaşıyorlar? Devlet okulları ve özel okullar arasındaki işbirliğini daha fazla nasıl teşvik edebiliriz?

         Lütfen düşüncelerinizi yorumda paylaşınız.

YENİLİKÇİ KÜLTÜRÜ OLUŞTURMANIN 12 YAPITAŞI

Minority Report (Azınlık Raporu)'dan bir sahne: Kahinler

Orjinal metin için tıklayınız.

Çeviri: Alev HIR

YENİLEŞMENİN 12 MADDESİ

Mevcut ve yeni rakipleriyle kaçınılmaz olarak yollarını ayırmak durumunda kaldıklarından şirketlerin karşılaştığı zorluklara odaklandım. Sadece dışa dönük bir rekabet olmamakla birlikte şirketlerin yaratıcılıklarını ortaya çıkararak rekabet etmelerine engel olan içteki baskılardır. Bir zamanlar Victor E. Frank’ın da dediği gibi: "Bizi geride bırakan geçmiş değil, gelecek yani bugün gelecek için ne yaptığımızdır."

Neden değişime ihtiyacımız var? Ne de olsa bugün kazançlıyız! Peki, değişim herkesin hakkı mı?

Yanlış.

Değişime maruz kalırız ya da değişime biz neden oluruz. Dijital Darwinism çağında, teknoloji ve toplum çoğunun adapte olmada göstereceği kabiliyetten daha hızlı bir şekilde ilerlemekte. Durumun çözümlenmesi için bir seçeneğimiz var. Gerçi, bu da öncülük etme veyahut da izleme olmak üzere klasik bir durumdan ibaret. Çevrenizdeki insanlar diğerlerinin değişim konusunda ne yaptıklarını görmek isterler. Aynı zamanda değişmeyi öğrenen bu tip şirketler çoktan rakiplerinin önüne geçmişlerdir. Buyurun size bu durumu örnekleriyle gerekçelendireyim. Dijital Darwinism beklemez veyahutayırt etmez. Tabii seleksiyon en azından deneyenleri kayırır.

Bunu zaten ezbere biliyorsunuz, değişim için yalnızca sonu gelmeyen uygulama ve öğrenmeyle desteklenmiş yeni bir yaklaşım tarafından izlenilen yeni bir bakış açısı gerekir. İyi haber şu dijital Darwinism çağında başarılı bir şekilde büyüyen şirketler var. Gereksinim duyduğunuz örneğiniz var. Fakat siz de bilirsiniz ki örnekler de dâhil asıl zor olan icraata geçmek ve ilk adımı atmaktır. Bir kere başardığınızda, bu sizi ileriye götürecektir.

Yıllardır, yüzlerce harika ve o kadar da iyi olmayan şirketlerle çalıştım. Dünya üzerindeki en büyük şirketlerden bazılarıyla birlikte politik ve hassas çekişmeler dahi yaşadım. Kaybettiğimden daha fazlasını kazandım. Fakat her seferinde öğrendim ve geliştim. Daha da önemlisi, değişim seyrine başarılı bir şekilde adım atmış şirketler olarak ortaya çıkan bir dizi özelliği gözlemledim.

Esneklik ve değişim için mücadele edenlerin yolu başarıya giden yolun tek bir güzergâhtan veyahut da tek bir kişiden geçmediğine inananlarla kesişir.

Zaman geçtikçe ve deneyim kazandıkça, bu yinelenen özellikleri liderlik ve yenilikleriyle ün kazanmış çok beğenilen markalara benzetiyorum. Nike, Virgin, Tata Group , Tesla, Google, Burberry, GE ve daha bir çoğu dönüşüm için diğer şirketlere katabileceğimiz,bünyesinde çalıştırabileceğimiz ve araştırabileceğimiz ortak özellikleri barındırır. Her birinin barındırdığı amaç bugünden başlayıp çaba göstererek gelecek için etkin bir şekilde rekabet etmektir. Ayriyeten bu firmalar insanların amaçlarına ulaşmak için ödüllendirildiği, ayırt edildiği ve yetki verildiği sürece karşılık beklemeden birlikte çalışarak bir alternatif oluşturduklarını ayırt eder.

Yıllardır, herhangi bir lideri veyahut da mevcut planı usta bir plana dönüştürerek geleceğin kapılarını açacağına inandığım en iyi uygulamaların örneklerini gözlemledim. Yenilikçi kültürün oluşumu ve sürdürülmesine hizmet eden 12 maddeden öğrendiğim çoğu şeyi özümsedim. Bu maddeler dünya üzerindeki çoğu yenilikçi şirketin iflastan korunmak için yatırım yaptığı kültürel yapıtaşlarını temsil etmektedir.

Hazırsanız başlayalım.

YENİLEŞMENİN 12 MADDESİ

Vizyonunuzu açıkça belirtin ve teşvik edin

Şirketler vizyonlarını ifade etmediği, açıkça belirtmediği ve motive etmedikleri sürece kendilerine yeni bir yön çizemezler. İnsanlar, müşteriler ve çalışanlar bir şeyleri anlamak ve bir şeylere inanmak durumundalar. Bunun yolu kurmak istediğimiz iletişimden, öneminden ve farklılığından geçer.

Yenilik yönetimi ekibi oluşumu

Gerçek yöneticilik çok nadir bulunan bir özelliktir. Üstteki yöneticiler yenilikçi kültürün desteklenmesi için gerekli olan altyapıyı oluşturmalı ve sık sık birlikte toplanarak işbirliği yapmalıdırlar. Bu ekip en iyi uygulamaların oluşturulması, öğrenme, sınama, planlama, öncelik sırasına koyma, gerekli araştırmalar için ana bölümlerin başındakilerle çalışma ve sözleşmenin oluşturulmasından sorumludur. Daha da önemlisi, ekip öngörülerini, yeni programları ve süreçleri şirketlerin geneline dahil etmekten sorumludur.

Tam tersi bir yöneticiliği destekleme

Şimdilerde eski ve yeni jenerasyon arasında iş gücüne duyulan ihtiyaç bakımından bir uyuşmazlık söz konusu. Eski yöneticiler yeni jenerasyonun bir zamanlar kendilerinin başarıya ulaşmak için ödediği bedeli ödemediklerini ve beklentilerinin gerçekçi olmadığını dile getiriyorlar. Aynı zamanda yeni jenerasyon hayatı çok farklı yaşıyorlar ve onların tadını çıkardığı hayatı daha iyi kavrayabilmek için eskilerin zaman harcamadığını anlayamıyorlar. GE gibi yenilikçi şirketler aynı ekipteki farklı jenerasyonlar arasında işbirliğini teşvik etmek, ortak bir empati duygusu oluşturmak, ve anlayışa teşvik etmek için tam tersi bir yöneticiliği destekliyor.

Karar vermeyi en uygun hale getirme

Karar verme ortak yaratıcılığın mutlak hâkimidir. Kararları en uygun hale getirmek için değerlendirin ve büyümeyi, gelişmeyi, saygınlığı kazandıracak fikirler için seçenekler sunun.

Buna yenilik yönetimi ekibiyle başlanabilir, sonuç itibariyle fikirler arasında karar kılma ve yaratıcılık bütün girişimlere katkı sağlayacaktır bundan dolayı genelden özele bir uygulama gerektirmektedir. Burada en önemli olan şey çalışanların motive edilmesidir. Ek olarak, RACI çizelgesi belirli şeyleri yapmak için sahip olunan hakları, sistemleri, insanları ve yeni senaryoları göz önünde bulundurmak için oluşturuldu.

 İnsanlara ve işlemlere yatırım yapın

Şirketinizin esas parçası insanlardır. Aynı zamanda, doğru bir eğitim, işleyiş, sistem ve yönetim olmadan insanlar ayak bağı olmaktan öteye gidemezler. Günlük şirket uygulamaları, çalışanların   eğitilmesi, gözden geçirilmesi, ve aynı zamanda günlük projelere harcadıkları zamana karşı yeni fikirler hakkında düşünmesi  güçlü, yaratıcı, ve işbirlikçi kuruluşların anahtar taşıdır. Şu an hepimiz öğrenciyiz ve öğrenme ise nasıl hırslı kalabildiğimizdir.

Teknolojiyi kolaylaştırıcı olarak kullanın

Sosyal, mobil, gerçek zamanlı, şüphe altında bırakan her türlü teknoloji trendinin artmasıyla birlikte şirketler uygulamaya koyacak, kafa karıştırıcı ve zorlayıcı birçok seçenekle karşı karşıya geliyorlar. Gerçi bazıları kendilerini her şeyden biraz yararlanıp bağımsız olacaklarına kandırarak teknolojinin tuzağına düşüyorlar. Bu kısmen doğru. Teknoloji bir şeyleri "yapmak" için doğru bir şeydir fakat "niçin sunulduğu" başarı için genellikle gözden kaçırılan bir unsurdur. Gerçi teknoloji tek başına bir yanıt değildir. Teknoloji sadece iletişimi kolaylaştıran, yön çizen, öğreten, ortaklaşa bir şeyleri yaptıran ve insanlara onların önemli olduklarını ve onlara yönlerini hatırlatan anlamına gelir. Teknoloji daha önceden yaptığımız şeyleri daha iyi yapmak için can atma, amaçlama ve empati duymayla oluşmuştur. Teknoloji esas vizyonumuz, amacımız ve iş amaçlarımızın en alt çizgisi için bir kolaylaştırıcı olmalı.

Fikirlere özendirin ve risk alanları mükâfatlandırın

Cesurluğa özendirmek, riskten kaçınan çoğu şirketin eleştirdiği veyahut da vazgeçirdiği bir şeydir. Fikirler değerlidir fakat onların sunulduğu çevre hassastır. Bu yüzden onları sunarken eğlenceli hale getirin veyahut yarar sağlayın ve hatta günlük şirket uygulamalarının birer parçası olarak ön planda tutun.

En yenilikçi şirketler kavrayış yeteneğini günlük iş sorumluluklarında ve performans yönetiminde (alçalma ve yükselmelerde) işleyerek ön planda tutarlar. Herkesin katılımı yöneticilerin de fikirleri dikkate alması ve geliştirmesi beklenir. Aynı zamanda yenilikçi şirketler riskleri ödüllendirmenin yollarını bulurlar. Bu köstebek oyunundaki gibi insanların ceza alma veyahut da alaya alınma korkusuyla yaratıcı düşünmelerini engelleyen şirketlerde en temel şeydir.

İniş ve çıkışlar için yaratıcı düşünmeyi öğretin

Yaratıcı düşünme birkaç maddeye indirgenmeyecek bir şeydir. Herkesin problemi ortaya çıkarma, çözme veyahut da başkaları yapamadığında ya da yapmadığında fırsatını gözlediği zamanlar vardır. Atölyeler, şantiyeler ve organizasyonlar çalışanlara, yöneticilere ve liderlerden farksız olanlara ilham vermeli. Ben bunu çelişkili yenilikçi olarak adlandırıyorum. Bu insanlara sadece ikilemleri irdelemede değil aynı zamanda yeni bir şeyi oluşturmada veyahut da su yüzeyine çıkarmada olanak tanıyan problem çözme ve planlı düşünmenin bir bileşimidir. Bu, empatinin değerlendirilmesi için süreç içinde öğretilmelidir ayrıca genel durum şimdiki çoğu kurulun desteklediği gelenekselci eleştirel düşünme yaklaşımından farklıdır. En önemlisi, insanların farklı düşünmesine olanak sağlayacak zamana ihtiyaç vardır. Çalışanlarınıza yeni bir şeyi öğrenmek veyahut da günlük işleri haricinde fikir üretecekleri ayda 5, 10 yada 20 saat veya her neyse zaman tanıyın.

Katılımı ödüllendirin

HR’ın yenilik yönetim ekibinde bir kişiye ihtiyacı var. Katılımcılar ödüllendirilecek. Bu doğrultuda riske girenler kabul edilmeyi hak etmektedir. İnsanlardan kendi seviyelerinin ötesinde bir şey yapmasını istiyorsunuz ve çoğu durumda da bu, o kişilerin şu anki konumunu belirlemektedir. Çalışanlarınızı katkılarından dolayı mükâfatlandırın ve hatta her aşamada katkıda bulunanları göz önünde bulundurun. Öngörüleri ve en iyi uygulamaları paylaşın. Ödül sistemi ve sorumlulukları başarı göstergelerine ve yeni süreçlere uyarlanması için yenileyin.

İşbirliği teşvik edilmeli

Sosyal ağlara, sosyal medyaya, uyum araçlarına yatırım yapılmalı çünkü bunlar insanların bir arada daha iyi çalışmasına katkı sağlamak için tasarlanmıştır. Çoğu durumda işletmeler, normalde birbirlerini görmeyen ve birbirleriyle konuşmayan insanlara kaynaşma şansı tanıyan çalışma gruplarını ayıran gelenekselci engelleri kaldırıyorlar. Google çoğunlukla, iki ya da daha fazla kişinin, tabi ki de aynı anda bir şeyler atıştırmadığı, her binada yaratıcılığa teşvik etmede olanak sağlayan ofis mutfaklardan bahseder. Bu şekilde olması için olanak tanıyın ve geleneksel çalışma gruplarının ötesinde katılımı arttırın. Ortak çıkar ve amaçları olan kişileri bir araya getirin ve birlikte çalışmaları için yer ve zaman tanıyın.

İleriye dönük çuvalla

Fikirler yeniden canlandırılması amaçlanan başarılardan daha yaygındır. Çok fazla değerli katılımcı olmaksızın fikirlerin ortaya çıkması mümkün olmayacaktır. Başarısızlığın kişiselleştirilmesinin zor bir durum olduğunu kavramış bulunmaktayım. Sonuç olarak başarısızlık amaçlara ve standartlara ulaşmada başarısız olunduğu anlamına gelmektedir. Bununla birlikte başaramama korkusu riskten kaçınmaya sebep olur. Başarısız olma bu tarz olumsuz fikirler taşımak zorunda değildir. Başarısız olmak gerçek anlamda bir şeyi denediğiniz fakat olmadığı anlamına gelmektedir. En azından denemiş oldunuz. Denediğiniz ve öğrendiğiniz sürece hızlıca ilerleyebilirsiniz. Yeni şeyleri denemeseydik sonsuza dek alışılmış şeylere bağlı kalacaktık. Alışılagelmiş şeyler kayıtsızlığa ve ilgisizliğe sebep olmaktadır. Gerçek şu ki insanlar sizin başarılarınızı başarısızlıklarınız üzerinden hatırlayacak. Edison ampulü bulmadan önce 10.000 defa başarısız oldu. En iyi şirketler başarısız olduklarında dahi başarının bir yolunu bulurlar. İşte asıl öğrenme budur!

Hesap verme sorumluluğu yönetimi

“Yenilikçi bir kültürde hesap verilebilirlik son derece önemlidir. Bu, fikir üreten, becerileri geliştiren ve görüş sunan sadece çalışanlardan ibaret değildir yöneticiler de aynı zamanda fikirleri ne derece ilerlettikleri, yaratıcılığa teşvik ettikleri ve işbirliğine cesaretlendirdikleri konusunda karşılaştırılırlar.”

 Ve dahası yöneticiler deneyim ve uygulama programlarına karşı fikirleri ne derece ilerlettiklerinden sorumludurlar. Kısacası liderler liderlik ederler. Ve yararlı bir kültür yeniliği için kişi ilgili olmaya çalışır, problemleri çözer, yeni hatta beklenmeyen fırsatları ve çözümlerini yaratır, çok yüksek standartlar olmadıkça yöneticiler ve idareciler bir tutulur. Sonuç olarak hiyerarşilerin gözüne rekabetten öte daha uyanık olanlar ve yağ çekenler girmiş olur. Bu, ürün stratejilerine ve hatta rakip olmaktan öte işletme standardında birlikte çalışan insanlara yön verir.

Değişim tüm dünya üzerinde duyuldu

Yenilikler bir şeylerin olması veyahut olmaması için geliştirilen bir fikirle başlar. Değişimin sırrı şu ki, değişim herhangi bir kişinin sebep olduğu herhangi bir yerde ortaya çıkabilir. İyimserlik ve umut bulaşıcıdır. Esneklik ve değişim için mücadele edenlerin yolu, başarıya giden yolun tek bir güzergâhtan veyahut da tek bir kişiden geçmediğine inananlarla kesişir. Buna karşılık zafere giden yolda ilerledikçe bir şeyleri fark edersiniz ve uğruna savaşırsınız. Bu durum acentelerin değişimini ve yenilikleri kapsar. Sizi kapsar.

Bunun zamanla değişimleri ve önemli keşifleri göz önüne seren küçük bir şey olduğunu unutmayın. Geriye dönüp baktığınızda başarılarınızı göreceksiniz. İlerlemek için sadece geriye dönüp bakamazsınız. Bunun yerine farklılıkların, değerlerin, anlamlı ilişkilerin yollarının dirençli rüzgârlarla karşılaştığını hatırlayın. Kolay geldiyse herkes bunu yapabilir. Uzun lafın kısası geleceğin yatırımı size bağlı. Geriye dönüp bakmayın bu şekilde ilerleyemezsiniz.

  

                                                    

Tutarlılık abartılıyor mu ?

Orjinal metin için tıklayınız.

Çeviri: Tuğrul Yılmaz 

Tom Whitby: Birçok eğitim ödülünün sahibi
ve kitap yazarı

       Geçenlerde kışkırtıcı olabilecek bir tweet attım. Bunu birşeyleri karıştırıp eski yaratıcı fikirlerden yararlanmak için sık sık yaparım." Geçenlerde bir kalp ameliyatı geçirdim ve doktordan ameliyatı tamamlaması için 20. yy'a ait hiçbir metod ya da teknoloji kullanmasını istemedim." şeklinde tweet attım. O tweetten dolayı tutarlılık tartışması çıkar sanmıştım. Ama böyle bişey olmadı. Attığım tweete bağlı olarak biri eğitimcilerin 'çevreleriyle bağlantıda' değillerse neden iyi öğretmenler olamayacağını düşündüğümü sordu. Amacım tutarlılığa vurgu yapmaktı. Benim ifade etmeye çalıştığım düşünce, her alanda özellikle de tıpta 20.yy'a ait teknoloji ve metodların artık kullanılamaz olduğuydu, çünkü 21.yy'a gireli on yılı aşkın bir süre oldu. Bağlantısı olmayan bir öğretmenin 'bağlantıda' olmasını sağlayan şey 'Tweeter'dı. Ancak tutarlılıkta, 'bağlantıda' olmaktan daha fazla şey vardı.

Tutarlılık çok önemli bişeydir, tabiki eğitimde söz konusu müfredattaki değişimlerle birlikte. Çünkü eğitimcilerin tutarlı olmaları gereken alanda büyük öneme sahip olan kendi branşlarında uzman olmaları gerekir. Eğitim işini daha da ileri götürmek için, eğitimcilerin pedagoloji eğitiminde ve metod biliminde de uzman olmaları gerekir. Eğitmenlerin tutarlı olmaya devam etmeleri gerekiyor. Bu anlayış bize, öğretmenlerin ne kadar zor durumlarda kalacağıyla ilgili örnekler sunmaya başlıyor. 

Ama yine de eğitim ilişkilere dayanır. Öğrenci-öğretmen ilişkileri ve meslektaş ilişkileri. Bunların hepsi öğrenme ortamında yer alır. Neyin tutarlı; neyin tutarsız olduğu öğretmen tarafında belirlenen bişey değildir, ama bu olgu öğrenciler tarafından düşünülmeli ve sorgulanmalıdır. Kendisini alanında ileriye taşıyacak öğretime ihtiyacı olan kişi öğrencidir. Öğrenci, öğretmenin bilgisini ve fikirlerini tutarsız bulursa, öğretmenin olaya nasıl baktığının bir önemi olmayacaktır, öğrenci öğretmeni ardında bırakarak kendi tutarlı bulduğu şeye inanmaya devam edecektir.


İlerde eğitimciler kendilerinin tutarsızlaşmaya başladıklarını saptayabilecek mi? Herkes tutarsızlaşır mı? Eğitimcilerin, herhangi bir meslektaşının tutarlılığını belirleme gibi ahlaki bir zorunluluğu var mıdır? Bir gözlemle ilgili yorumlara tutarlılığı da katmak adil midir? Ya tutarsız yöneticiler? Tutarsızlık genelde nesiller arası bir durum mudur? Bunlar kafamın içinde uçuşan, cevaplamaya can attığım sorular.


Tabiki bağlantılı olmanın  yılmaz bir savunucusu olarak şunu belirtmek isterim ki: işbirliği ve işbirlikçi öğrenme, bu uzun yolda insanları tutarlı kılma konusunda aynı doğrultudadırlar. Bu cevabın sadece bir kısmı. Öğrenmek için zihnimizin yanında zihniyetimizi de açık tutmamız gerekir. Günümüzde geçmişe ait bir çok tutarlı düşünce mevcut, bizim bunları öğrencilere anladıkları terimlerle açıklamamız gerekir, çünkü anlamaz ve tutarlılığı sorgularsa, kabul etmezler.

Bence farkındalık tutarlı kalmanın bir anahtarıdır. Günümüzün teknoloji güdümlü kültür ortamında kişinin değişimlerin farkında olmaya ihtiyacı vardır. İstekli olma ve statükonun konforundan uzaklaşmaya cesaret etmek esastır. Ders vermekten daha fazla dinlemek için bir yetenek geliştirmek de bir amaç olmalıdır. Öğrenci olmak, uzman olmaktan daha fazla isteklilik gerektirecektir. Nasıl olabileceğini görmek, ne bildiğimizi incelemek, sorgulamak ya da gelecekte ihtiyacımız olacak şeylere uymayan şeyleri saptamak bir esneklik gerektirecektir. Bunların hepsi yaşam boyu öğrenmenin özellikleridir. Eğitimciler, öğrencileri için sürekli yaşam boyu eğitimden bahsederler. Bu bütün öğrenenler için bir amaç olmalı. Eğitimciler bazen kendilerinin de öğrenci olduğunu unutuyorlar. Daha iyi eğitmenler olmak için ilk önce daha iyi öğrenciler olmayı öğrenmeliyiz.

Büyük Düşünürler: Çoklu Zekalar Üzerine Howard Gardner

Çeviri: Büşra Kayı

Orijinal Çeviri için tıklayınız

Howard Gardner: Çoklu Zekalar Kuramının Sahibi

Edutopia, çoklu zekalar ve yeni değerlendirme türleri ile ilgili 1997’deki röportajını tekrar gündeme getiriyor.

Nisan 1, 2009

İLGİLİ BAŞLIKLAR: Öğrenme Türleri ve Çoklu Zekalar, Değerlendirme, Beyin-Bazlı Öğrenme, Öğretim Programı Planlama, Farklılaştırılmış Eğitim, Eğitim Modaları, Tüm Seviyeler 

     
Howard Gardner, Harvard Eğitim Okulu’nda Eğitim ve Kavramada John H. ve Elisabeth A. Hobbs Profesörü.  Aynı zamanda, Harvard Üniversitesi’nde psikoloji alanında ikinci profesör, Boston Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde nöroloji alanında ikinci profesör ve Mezun Okulu’nun Project Zero’nun yönetim kurulu başkanı olarak pozisyonlarını koruyor.

     
Howard Gardner 20 kitap ve yüzlerce makale ve onun en iyi bilinen, zekanın geleneksel sözlü/dilbilimsel ve mantıksal/matematiksel ölçümlerin ötesini başarmasına dayanan teorisi Çoklu Zekalar’ı yazdı. Burada Howard Gardner öğrenci-hedefli öğrenmeyi, çoklu zekaları, ve değerlendirmeye farklı bir yaklaşımı tartışıyor.

1.       Öğrencileri, çalıştıkları şeylerde aktif olarak tutmak üzerine

2.       Öğrenci-hedefli öğrenmenin özellikleri üzerine

3.       Çoklu zekalar teorisi üzerine

4.       Teknoloji ve çoklu zekalar üzerine

5.       Öğretim programında gereken başlıca değişimler üzerine

6.       Okulda yapılan değerlendirmelerin, sporlar ve müzik gibi diğer alanlardaki değerlendirmelerden nasıl farklı olduğu üzerine

7.       Okullarda yapılan değerlendirmelere yeni bir yaklaşım ihtiyacı üzerine

8.       Devlet eğitiminde görülen uzun süredir süregelen değişimin yerine ne yapılması gerektiği üzerine

1.      Öğrencileri, çalıştıkları şeylerde aktif olarak tutmak üzerine

Bir gün çocuklar okullardan ayrıldıklarında, öğrendikleri şeyleri hala kullanabileceklerini umduğumuz için okullarımız var. Ve, bireyler çalıştıkları şeylerde aktif bir rol almadıkça, sorular sormayı, bir şeyleri aktarmayı, esasen kendi akıllarında bir şeyler yaratmayı ve onları ihtiyaca yönelik olarak şekillendirmeyi öğrenmedikçe, fikirler tam anlamıyla ortadan kaybolur unutulup gider. Öğrenci sınavda iyi bir puan almış olabilir, biz o öğrencinin öğrendiğini düşünebiliriz, fakat bir veya iki yıl sonra hiç bir şey kalmayacak.

2.      Öğrenci-hedefli öğrenmenin özellikleri üzerine

Diğer yandan, kimisi kendi kendine bir deneyi gerçekleştirdi, veriyi inceledi, bir tahminde bulundu, ve onun doğru bir şekilde anlaşılıp anlaşılmadığını gördü, bazısı geçmişini yapıyor, ve aslında kendi kendine bazı röportajlar gerçekleştiriyor – sözlü tarihler – daha sonra dökümanları okuyor, onu dinliyor, geriye gidiyor ve ilerisi hakkında sorular soruyor, kaleme alıyor. Bu, bir şeye bağlı kalmaya devam etmenin bir şekli, halbuki eğer basit bir şekilde bir takım isimleri ve bir takım olayları hatta bir kısım tanımları ezberliyorsanız, bekleyecek bir şey yok.

3.      Çoklu zekalar teorisi üzerine

‘Multiple Intelligences’ Çoklu zekalar fikri psikolojiden ortaya çıkmıştır. Bu teori insanların çok farklı zihinsel güçlere sahip olduğunu ve bu güçlerin çocukların öğrenme süreçlerini nasıl gerçekleştirdiklerinde ve insanların akıllarındaki şeyleri nasıl tarif ettiklerinde ve daha sonra bu insanların anladıkları şeylerin ne olduğunu göstermek için onları nasıl kullandıklarında çok çok önemli olduğunu kanıtlamak için geliştirilen bir teoridir.

   Eğer hepimiz aslında aynı türde akıla sahip olsaydık ve sadece tek bir zeka türü olsaydı, herkese aynı şeyi aynı yolla öğretirdik ve onları aynı şekilde değerlendirirdik ve bu makul bir yöntem olurdu. Fakat bir kere insanların çok farklı zeka türlerine, farklı dayanıklılık türlerine sahip olduğunun farkına varıyoruz. – bazı insanlar uzaysal düşünmekte iyidir, bazıları dilsel düşünmekte; diğerleri çok mantıksaldır, bazıları da aktif olarak keşfetmeye ve aktarmaya ve bir şeyleri düzeltmeye gerek duyarlar. – Özellikle herkese aynı şekilde davranan eğitim, aslında en haksız şekilde gerçekleştirilen bir eğitimdir. Çünkü bu eğitim, kimisinin çok dilbilimsel ve mantıksal olduğu, benim bir hukuk profesörü aklı olarak adlandırdığım, tek bir zeka türü seçiyor, ve diyor ki ‘eğer böyle düşünüyorsanız harika, fakat böyle düşünmüyorsanız sizin için trende yer yoktur’.

4.      Teknoloji ve çoklu zekalar üzerine

Eğer bir çocuğun uzaysal veya görsel uzaysal öğrenme türüne sahip olduğunu, diğer çocuğun çok çeşitli bir öğrenme türüne sahip olduğunu, üçüncü çocuğun derin felsefi sorular sormayı sevdiğini, dördüncü çocuğun hikayeler sevdiğini biliyorsak, bir öğretmen gibi çok da hızlı konuşmamıza gerek yok. Aslında çocuğun ilginç bulabileceği ve üretken bir şekilde zekalarını kullanabileceği, teknolojinin interaktif olduğunu yayabileceği bir türde çocuğa materyal sunan bilgisayar programları sağlayabiliriz, materyaller sağlayabiliriz, kaynaklar sağlayabiliriz, çocuk aslında ona rahat daha uygun gelen bir şekilde anlayışını gösterebilecek.

   Öğrenmenin tek yolunun onu bir ders kitabında okunan veya bir derste dinlenen bir şey olduğu efsanesine hepimiz aşinayız. Ve anladığımız şeyi göstermenin tek yolu kısa cevaplı bir test yapmaktır veya belki ara sıra sorular dahil edilen bir metinle bunu yapabiliriz. Fakat bu saçma. Her şey birden fazla yolla öğretilebilir. Ve anladığımız herhangi bir şey birden fazla yolla gösterilebilir. Buna inanmıyorum çünkü sekiz farklı yolla öğretimlerini gerçekleştirmemiz gereken sekiz zeka türü var. Bunun saçma olduğunu düşünüyorum. Fakat daima kendimize şunu sormalıyız, ‘’ Her çocuğa ulaşıyor muyuz, ve eğer böyle değilse yani her çocuğa ulaşamıyorsak, bunu yapabileceğimiz diğer yollar neler ? ‘’

5.      Öğretim programında gereken başlıca değişimler üzerine

Çok fazla konu öğrettiğimizi ve bir çok materyalle bunun üzerini örttüğümüzü düşünüyorum, ve sonunda sonuç öğrencilerin çok yüzeysel üstünkörü bir bilgiye sahip olması oluyor, sık sık söylediğimiz gibi, bir milim genişlik ve bir inçlik derinlik. Daha sonra bir gün okuldan ayrılıyorlar, neredeyse her şey unutuluyor. Ve okulun birkaç önceliğe sahip olması için değiştirilmesi gerektiğini ve çok derin bir şekilde bu öncelikleri gerçekten araştırmamız gerektiğini düşünüyorum.

   Bilim alanına atılalım. Aslında bir çocuğun koleje gitmeden önce fizik biyoloji coğrafya veya astronomi çalışıp çalışmadığıyla pek ilgilenmiyorum. Bununla ilgili detaylı çalışma yapmak için pek çok zaman var. Gerçekten önemli olan şeyin bilimsel olarak düşünmeyi öğrenmeye başlamak olduğunu düşünüyorum. Hipotezin ne olduğunu anlamak, onun nasıl çalıştığını ve çalışıp çalışmadığını görmektir. Eğer çalışmıyorsa, bir şeylerle ilgili teorimizi nasıl değiştiririz. Bu zaman alır. Bunu bir hafta hatta bir ay içinde bile  sunabilmenizin imkanı yok. Çok farklı türde deneyler yaparak, sonuçların ne zaman tahmin ettiğimiz gibi olacağını ve ne zaman farklı olacağını görerek onunla ilgili bir şeyler öğrenmemiz gerekir.

   Fakat koleje giderken de bu yolda bilime odaklanıyorsanız – veya eğer koleje gitmiyorsanız, aynı zamanda iş yerine gidiyorsanız – basit bir şekilde fikir veya ön yargı konusu olan bir durumla sağlam bir kanıtın olduğu bir durum arasındaki farkı bileceksiniz.

6.      Okulda yapılan değerlendirmelerin, sporlar ve müzik gibi diğer alanlardaki değerlendirmelerden nasıl farklı olduğu üzerine

Değerlendirme hakkında en önemli şey, yapmamız gereken şeyin ne olduğunu bilmektir.  Ve değerlendirmeyi düşünmenin benim için en iyi yolu, bir sanat türü veya bir sporu öğrenen bir çocuk, çünkü bu yani oyunu yöneten bir oyuncu veya bir figür tasarımcısı veya bir kemancı olmak zorunda olmanız tamamen bir esrarengizlik değil. Onu görüyorsunuz, deniyorsunuz, yetiştiriliyorsunuz, ne zaman daha iyi olacağınızı biliyorsunuz, diğer çocuklara nazaran nasıl yaptığınızı biliyorsunuz.

   Okulda, değerlendirme şaşırtıcıdır. Hiç kimse testte ne olacağını, sonuçların ne zaman geleceğini bilmez, ne öğretmen ne öğrenci ne yapacağını bilemez. Bu yüzden desteklediğim şey çocuklar için onların okula adım attıkları günden itibaren sorumlu olacakları sergileri performansları iyi bir şekilde belli etmek.

7.      Okullarda yapılan değerlendirmelere yeni bir yaklaşım ihtiyacı üzerine

Hadi gerçekleştirelim. Dünyada gerçekten değer verdiğimiz çeşitli şeylere bakalım. Olabildiğimiz kadar açık sözlü olalım. Çocuklara mümkün olduğu kadar erken feedback yani dönüt sağlayalım, daha sonra onların dönütü benimsemelerine izin verelim, böylece neyin iyi gideceğini neyin iyi gitmeyeceğini kendilerine söyleyebilirler.

   Ben bir yazarım ve başlangıçta editörlerden bir çok reddetme içeren bir çok dönüt almak zorunda kalmıştım, fakat zamanla neyin önemli olduğunu öğrendim. Kendi kendimi yönetmeyi öğrendim ve şimdi editörlerden gelecek dönütler çok gerekli olmuyor. Ve bir yetişkinin, çok fazla dış eleştiri yapmak zorunda olmadığınız şeylerde daha uzman olduğunuzu hiç kimsenin bildiğini düşünmüyorum, ama öz-değerlendirme olarak adlandırdığımız şeyi yapabilirsiniz. Ve okulda, değerlendirme size yapılan bir şey olmamalı, en aktif olduğunuz şey üzerine yapılmalı.

8.      Devlet eğitiminde görülen uzun süredir süregelen değişimin yerine ne yapılması gerektiği üzerine

Sadece uçlardan ziyade yaygın olarak Amerikan eğitiminde uzun süredir süregelen bir değişimin olması gerektiğini düşünüyorum, öncelikle insanlar öğrencilerin derinden öğrenim gerçekleştirdiği, onların alenen bilgilerini sunabildiği, ve o çocuklara bakan herkesin ‘’ Sahip olmak istediğim çocuklar işte bunlar. ‘’ dediği yeni tür eğitimin gerçekten işe yaradığı kendi ülkeleri gibi diğer ülkelerde de örnekler görmek zorundalar. Bu yüzden yeterince iyi örnekler görmemiz gerekiyor.

   İkinci olarak, eğitimde yer alan bireylere sahip olmamız gerekiyor, öncelikle öğretmenler ve yöneticiler, buna inanmamız, onu gerçekten yapmamız, ve öğretmen merkezli eğitimden değişim yapabilmek için ihtiyacımız olan yardımları almamız gerekiyor, ve sahnenin arkasındaki hazırlıkla bu eğitim türüyle çocukların akıllarını dolduralım, ve böylece çocuklar kendi kendilerine öğrenmenin merkezinde olurlar.

   Üçüncü olarak, herkesi bu eğitim türünün işe yaradığını ikna etmemiz için gereken değerlendirme planlarına ihtiyacımız var. Ve daha sonra yine aynı şey olacaksa yani elli veya yüz yıl önce kullanılan çoktan seçmeli testlere devam edeceksek, çocuk merkezli öğrenmeye sahip olmak iyi bir şey değil.

   Son olarak, ülkemizde belki diğer ülkelerde tahmin edilebilen bir gelecek için bu eğitim türüne sahip olmak istediğimizi destekleyen politik bir bağlantı olması gerektiğini düşünüyorum. Ve uzun süredir insanlar öğretmenleri dövmekle veya yeni hiç bir şey öğretmediğimizi söylemekle meşgul, çünkü eğitim sistemi başarısız olabilir ve geçmişte olduğu gibi tıkanmış olabilir.